Gdańsk lat 40. XX wieku i dawny wiadukt Błędnik, wzniesiony w 1904 r. nad torami dworca Gdańsk Główny. Przez 64 lata służył pojazdom, zanim w 1970 r. oddano do użytku Błędnik w formie, którą znamy dziś. Na zdjęciu tramwaj linii 7 – skład z wagonem silnikowym nr 245, zwanym Bergmannem, oraz dwiema doczepami serii 144-150 Kolonia 1905, zmierza w stronę centrum miasta. „Siódemka” przez lata łączyła Targ Węglowy z Sopotem

Zajezdnia tramwajowa we Wrzeszczu, przy Mirchauer Weg (Partyzantów). fot. 1936 rok

Widok spichlerzy na Wyspie Spichrzów (z prawej) oraz na Ołowiance (z lewej) z wieży Domu Towarzystwa Przyrodniczego, obecnie Muzeum Archeologicznego. fot. lata 1935-1940

Gdańsk, Wrzeszcz. Hauptstrasse (Aleja Grunwaldzka) i dawny rynek z fontanną. fot. 1918 rok

Przystanek końcowy w Brzeźnie, tuż przy plaży i molo. fot. 1920 rok

Wyspa Spichrzów. fot. 1938 rok

Dawna restauracja przy Jungstädtischer Holzraum. Mostek na posesję nr 17 nad Rowem Heckera (Heckergraben), który został zasypany latem 1928 roku. Dzisiaj w tym miejscu znajduje się Europejskie Centrum Solidarności. fot. 20 września 1921r.

Nowy Port. Budynek łaźni. - W kwartale między Kirchen Straße (ul. Księdza Mariana Góreckiego), Albrecht Straße (ul. Strajku Dokerów), Sasper Straße (ul. Na Zaspę) i Mühlberg Straße (prowadząca niegdyś w kierunku pagórka z wiatrakiem obecna ul. Mylna) na przełomie XIX i XX wieku powstał duży zespół edukacyjny. Najpierw zbudowano nieistniejącą już szkołę od strony ulicy Na Zaspę, potem jeszcze cztery zachowane do dzisiaj budynki szkolne oraz łaźnię z salą gimnastyczną. Wybudowana w latach 1907-1909 łaźnia służyła zarówno uczniom miejscowych szkół jak i innym mieszkańcom dzielnicy. Powstał budynek bardzo podobny do wzniesionej nieco wcześniej łaźni na Dolnym Mieście, przy ulicy Jaskółczej. Układ funkcjonalny obu łaźni nie był jednak taki sam. Na Dolnym Mieście obok łaźni wzniesiono budynek pomocniczy, natomiast w Nowym Porcie wszystkie funkcje zostały umieszczone w jednym gmachu, co spowodowało, że było tu mniej wanien i pryszniców niż przy Jaskółczej. Na parterze łaźni przy ulicy Strajku Dokerów umieszczono pomocnicze pomieszczenia jak: kotłownia, pralnia, suszarnia, pokój dla nauczycieli czekających na wykąpanych uczniów a także mieszkania służbowe. Na pierwsze piętro prowadziły aż trzy klatki schodowe, z których każda wiodła do oddzielnych pomieszczeń przeznaczonych dla kobiet, mężczyzn i dzieci. Panie dysponowały pięcioma wannami i trzema prysznicami a panowie mieli trzy wanny i dwanaście pryszniców. Każda wanna i prysznic były umieszczone w oddzielnej, zamykanej łazience z szafką na ubrania. Część kąpielowa przeznaczona dla dzieci wyglądała nieco inaczej. Było tu 48 niewielkich kabin do przebierania się i 24 prysznice. Na drugim piętrze znalazła miejsce sala gimnastyczna z szatnią, pomieszczeniem na sprzęt sportowy, toaletą i pokojem dla nauczycieli gimnastyki. Elewacje łaźni otrzymały dekoracje w stylu neoromańskim, z półokrągłymi łukami, charakterystycznymi fryzami i portalami. Te dość surowe w wyrazie formy miały jedną istotną zaletę. Były stosunkowo proste i tanie w wykonaniu. Powstał więc budynek monumentalny, ale nie przytłaczający bogactwem dekoracji. W latach 70. XX wieku większość mieszkań w Gdańsku była już wyposażona we własna łazienki. Publiczne łaźnie straciły rację bytu. Budynek zamkniętej łaźni w Nowym Porcie podupadał, aż wreszcie doczekał się nowego właściciela i pomysłu na nową funkcję – filię Centrum Sztuki Współczesnej działającego w bliźniaczym budynku na Dolnym Mieście. fot. lata 1918-1928

kamienice przy Frauengasse (Mariacka) nr. 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1. fot. lata 1925-1927

Przedproża kamienic przy Frauengasse (Mariacka) nr 4 , nr 6-8. fot. lata 1925-1927

Dwór Artusa przy Langer Markt (Długi Targ). fot. lata 1927-1928

Hopfengasse (Chmielna) na Wyspie Spichrzów. Od lewej spichlerze: nr 32 Gerth, nr 31 Adebar, nr 30 Holland, nr 29 Włocławek. Współcześnie z lewej znajduje się ZUS, budynek z wieżyczką to Sparkasse przy Milchkannengasse (Stągiewna). fot. 1940 rok

Zdjęcie wykonano na dziedzińcu szkoły dla chłopców przy An der Große Mühle 10 (Wielkie Młyny). W tle kamienice przy Bötchergasse (Bednarska), od lewej nr 14, 13,12,11 i za drzewem nr 10 oraz fragmencik nr 9. fot. 1929 rok

Widok z Breitgasse (Szeroka) w Bootsmanngasse (Bosmańska) i dalej w Seifengasse (Mydlarska). We głębi Dom Przyrodników z obserwatorium astronomicznym. fot. sierpień 1934 rok

Rozbiórka zabudowy i likwidacja północnego cypla Wyspy Spichrzów w celu powiększenia obrotnicy statków. fot. 1935 rok

Panorama z wieży Domu Przyrodników. fot. lata 1930-1940

Gdańsk. Fragment Oliwy. Z prawej ukośnie do góry linia kolejowa z Gdańska do Sopotu i dalej w lewo zadrzewiona obecna Aleja Grunwaldzka. U dołu obecna ulica Derdowskiego i kolejno od Grunwaldzkiej w lewo Jana Husa, Kręckiego dochodząca do budynków przy Drzymały i następnie Wąsowicza. U góry po lewej, fragment Parku Oliwskiego a nieco powyżej w prawo wzdłuż drzew obecna Pomorska. fot. 1929 rok

Morskie kąpielisko na Stogach, hala plażowa. fot. 1935 rok

Morskie kąpielisko na Stogach. fot. 1932 rok

Morskie kąpielisko na Stogach. Przystanek tramwajowy i parking przed halą plażową. fot. lata 1930-1935

Morskie kąpielisko na Stogach, hala plażowa. fot. 1928 rok

Morskie kąpielisko na Stogach, hala plażowa. fot. 1927 rok

Kokoszki. Uroczyste otwarcie linii kolejowej Kokoszki-Gdynia. - Kokoszki w granicach administracyjnych Gdańska od 1 stycznia 1973 roku. fot. 1921 rok

Dominikswall (Wały Jagiellońskie). Przemarsz weteranów (Kolonialkriegerbund Deutsch Südwest Veteranen). W tle pomnik cesarza Wilhelma I. fot. 1937 rok Warto doprecyzować, o jakich weteranów chodzi: Deutscher Kolonialkrieger-Bund (DKKB), czyli Związek Niemieckich Wojowników Kolonialnych, był główną organizacją w Niemczech zrzeszającą byłych żołnierzy służących w niemieckich koloniach, w tym w Niemieckiej Afryce Południowo-Zachodniej (dzisiejsza Namibia). Związek odgrywał istotną rolę w czasach Republiki Weimarskiej i III Rzeszy, podtrzymując pamięć o niemieckim imperium kolonialnym.

Stadtgraben (Podwale Grodzkie) przed dworcem kolejowym. fot. październik 1935 rok

Dom Opatów Pelplińskich (z lewej) przy Elisabethkirchengasse (Elżbietańska). W tle kościół św. Katarzyny. fot. 1927 rok

Widok z okolic Pferdetränke (Wodopój) nr 1. Pośrodku Mały Młyn, z jego prawej za drzewami widać wieżyczkę na budynku szkoły powszechnej (Bezirksknabeschule) przy An der Grosse Mühle 9/10, a po lewej Wielki Młyn. fot. lata 1910-1915

Twierdza Wisłoujście

Wieniec artyleryjski oraz wieża Twierdzy Wisłoujście. fot. lata 1915-1916

Bastion św. Elżbiety. Pomnik Ofiar Wojny (Gefallenendenkmal) lub Krajowy Pomnik Wojenny (Landeskriegerdenkmal), poświęcony niemieckim żołnierzom walczącym podczas I wojny światowej. - W latach 1915–1918 w jego miejscu znajdowała się Kolumna Wojenna (Kriegssäule). Odsłonięty 30 lipca 1933 roku. Na przełomie maja i czerwca 1945 roku, po zniszczeniu niemieckiego orła na szczycie i ustawieniu w tym miejscu orła polskiego (jak objaśniano: wedle wzoru z XVII-wiecznej bandery, z głową dla patrzącego w prawo, co jednak wywoływało szereg nieporozumień, w efekcie orła zdemontowano), na kolumnie umieszczono tablicę z napisem: „Tu spoczywają prochy nieznanego bojownika sprawy polskiej zamęczonego przez hitlerowskich oprawców. Cześć jego pamięci!”. Wiosną 1947 roku u stóp obelisku dodano kotwicę z XVII wieku, z dębowym ramieniem, wydobytą z Zatoki Gdańskiej koło Westerplatte, oraz dwa nowożytne działa, również wydobyte z morza. Pomnik rozebrano w sierpniu 1957 roku, w związku z planami (ostatecznie niezrealizowanymi) postawienia w tym miejscu pomnika ku chwale tych, którzy oddali życie w walce z hitleryzmem. Kotwice pozostały do roku 1959, fundament po obelisku istnieje do dnia dzisiejszego. [Gedanopedia] fot. 1941 rok

Große Krämergasse (Kramarska). W tle kościół NMP. fot. lata 1928-1932